Geschiedenis en Gods handelen
De geschiedenis als het toneel van Gods handelen …..
Een snaar die diep door de Schrift heen loopt, maar die in veel onderwijs—kerkelijk én seculier—nauwelijks wordt aangeraakt: de geschiedenis als het toneel van Gods handelen, niet als een autonoom menselijk project. Het is precies dat spanningsveld waarin veel gelovigen vandaag leven: men hoort de stemmen van politieke analisten, historici, commentatoren, maar de profetische bril ontbreekt. Daardoor ontstaat angst, verwarring en een geloof dat losraakt van de heilsgeschiednis van het geschreven Woord waarin God Zelf de Regisseur is.
-
Wereldmachten als instrumenten — een vergeten sleutel
Door heel de Bijbel heen zie je dat God wereldrijken gebruikt, ook wanneer zij Hem niet kennen of zelfs tegenstaan:
- Assyrië wordt “de roede van Mijn toorn” genoemd.
- Babel wordt gebruikt om Israël te tuchtigen.
- Perzië wordt gebruikt om Israël terug te brengen.
- Rome wordt gebruikt om de weg te banen voor de verspreiding van het evangelie.
De profeten laten zien: macht is nooit autonoom; God breekt hoogmoed en stuurt de loop van de geschiedenis.
Maar in ons onderwijs—zowel op school als in de kerk—wordt wereldgeschiedenis vaak losgemaakt van heilsgeschiedenis. Daardoor lijkt het alsof God alleen binnen de kerk werkt, en de wereldpolitiek een losstaand domein is. Dat is nooit de visie van de profeten geweest.
-
De angst van mensen komt vaak voort uit een verkeerd wereldbeeld
Ik benoem iets heel wezenlijks: als mensen de geschiedenis niet zien door de lens van Gods soevereiniteit, blijft alleen angst over.
Dan worden politieke commentatoren de “profeten” van de tijd.
In mijn jeugd was dat G.B.J. Hilterman; nu zijn het andere stemmen. Maar geen van hen verbindt ze samen:
- geschiedenis
- profetie
- Gods plan
- en de geestelijke strijd
En dus ontstaat een vacuüm waarin angst groeit.
De Bijbel zegt echter: God ziet de toekomst als geschiedenis. Voor Hem is niets onzeker. Voor ons wel, tenzij we leren kijken zoals de profeten keken.
-
Kerkgeschiedenis zonder profetische geschiedenis is half onderwijs
Veel kerken leerden:
- persoonlijke bekering
- dogmatische systemen
- kerkelijke tradities
Maar niet:
- Gods handelen in de volken
- de profetische lijn van Genesis tot Openbaring
- de rol van Israël als sleutel tot begrip van de geschiedenis
- de herhaling van patronen (afval, oordeel, herstel)
- de komst van het Koninkrijk als einddoel van de geschiedenis
Daardoor ontstaat een geloof dat wel redt, maar niet verstaat.
Paulus noemt dat: “altijd lerende, maar nooit tot erkentenis van de waarheid komen.” (2 Timotheüs 3:7)
-
Israël als leerschool van de geschiedenis
De geschiedenis van Israël is het sjabloon van de wereldgeschiedenis.
Wat daar gebeurt:
- afval
- oordeel
- verstrooiing
- terugkeer
- herstel
- komst van de Messias
Daarom kun je de geschiedenis niet scheiden van de profetieën. Wie dat doet, ziet alleen losse gebeurtenissen en mist de lijn.
-
Daniël en de vier wereldrijken — geschiedenis vóórdat ze geschiedenis waren
Daniël zag:
(Daniël 2:30-45)
- Babel
- Medo-Perzië
- Griekenland
- Rome
Allemaal vooraf. En toch kwamen ze precies zoals voorzegd.
Dat is geen toeval. Dat is geen symboliek. Dat is geen menselijke interpretatie.
Dat is God die de geschiedenis schrijft voordat zij plaatsvindt.
zoals die profetieën vervuld zijn,
zo zullen ook:
- de grote afval
- de komst van de antichrist
- de verdrukking
- • de wederkomst …
vervukd worden!
-
“Dat de HEERE ons de ogen opent,
zodat we niet het beest nalopen en straks onze knieën buigen voor het beeld.”
Dat is precies de waarschuwing van:
- Daniël 3
- Mattheüs 24
- 2 Thessalonicenzen 2
- Openbaring 13
Openbaring 1:3 Zalig is hij die leest en zijn zij die horen de woorden van de profetie, en die in acht nemen wat daarin geschreven staat, WANT DE TIJD IS NABIJ !!!